ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 

Ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος, πρὸς ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς τῆς Ἐπαρχίας μας, ἀπευθύνω ἐγκάρδιο χαιρετισμὸ ἀγάπης καὶ ἐπικαλοῦμαι τὴν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή σας. 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί καὶ ἀδελφές μου. 

Ἆρα γε ποιὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς γιορτῆς τῶν Χριστουγέννων σήμερα στὸν τόπο μας; Ὅλα γύρω μας εἶναι στολισμένα μὲ ὑπερβολή, ὅμως, μέσα μας τί ἀφήνει ἡ γιορτή; Πῶς εἰσπράττουμε τὸ μήνυμα τῶν ἀγγέλων, τὴν ἐμπειρία τῶν ποιμένων, τὸ θαῦμα τῆς παρθενίας τῆς Θεοτόκου, σήμερα, στὸν τόπο μας; 

Στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο ποὺ τρέχει χωρὶς σταματημό, ποὺ κλαίει μὲ κλάμα βουβό, ποὺ μαστίζεται ἀπὸ ἀγωνίες, τί ἔχει νὰ πεῖ ὁ Χριστὸς ποὺ γεννιέται; Τί μπορεῖ νὰ μᾶς φέρει ὁ Θεὸς ποὺ ἔρχεται στὴ γῆ; Σὲ τί μᾶς χρησιμεύει ἡ παρουσία του; 

Τὰ ἐρωτήματα αὐτὰ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀπαντηθοῦν ἀπὸ τὸν καθένα μας.  

Ἄν δὲν ἀπαντηθοῦν, τὰ Χριστούγεννα θὰ περάσουν, χωρὶς νὰ ἀφήσουν τίποτε μέσα μας. Ἴσως νὰ ἀφήσουν καὶ κάποια πικρία˙ ἤδη στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀμερική, οἱ γιορτὲς προκαλοῦν κατάθλιψη. 

Τὰ ἐρωτήματα στὰ ὁποῖα χρειάζεται νὰ ἀπαντήσουμε μποροῦν νὰ συνοψισθοῦν σὲ ἕνα: Τί χῶρο καταλαμβάνει ὁ Χριστὸς στὴ ζωή μας καὶ ποιὰ εἶναι ἡ σχέση μας μαζί του; 

Ἀγαπητοί μου, 

Γεννήθηκε πρὶν ἀπὸ αἰῶνες ὁ Θεός, γιὰ νὰ συναντήσει τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ μείνει κοντά του. Μέχρι τότε οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν γιὰ τὸ Θεὸ ἤ θυσίαζαν καὶ τὰ παιδιά τους γι’ αὐτόν, γιὰ νὰ τὸν ἐξευμενίσουν. 

Ὁ Θεὸς ἦρθε ὡς ἄνθρωπος στὴ γῆ, ἐνῶ μέχρι τότε ὁ ἄνθρωπος προσπαθοῦσε ν’ ἀνεβεῖ στὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ τὸν βρεῖ καὶ νὰ τὸν συναντήσει. 

Δὲν ζήτησε τίποτε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ὁ Θεός, ἀλλὰ τοῦ προσέφερε τὰ πάντα. Στὸ τέλος, προσφέρθηκε κι ὁ ἴδιος στὸν ἄνθρωπο, μὲ τὸ σῶμα του καὶ τὸ αἷμα του.  

Ἕνας τέτοιος Θεός, ξάφνιασε τὸν ἄνθρωπο. Καὶ μέχρι σήμερα δὲν μᾶς ἔχει περάσει τὸ ξάφνιασμα ἐκεῖνο! Θὰ μᾶς ἦταν πιὸ βολικὸς ἕνας Θεὸς ποὺ θὰ ἀπαιτοῦσε τὸ καλό, ποὺ θὰ τιμωροῦσε τὸ κακό. Ἕνας Θεός αὐθέντης καὶ ἀπόλυτος ἐξουσιαστής. Ποὺ θὰ κατεύθυνε ἐρήμην μας, τὶς πράξεις μας καὶ τὰ ἔργα μας.  

Ὅμως, τέτοιος Θεός δὲν εἶναι ὁ Χριστός μας.  

Γι’ αὐτὸ εἶναι ἐξάπαντος ἀνάγκη νὰ ἐξετάσουμε στὰ σοβαρὰ τὴν σχέση μας μαζύ του. Ἐξάλλου, εἴτε μᾶς ἀρέσει εἴτε ὄχι, ἔκοψε τὴν Ἱστορία τοῦ κόσμου στὰ δυό καὶ ὁπωσδήποτε, σὲ κάποια στροφὴ τοῦ βίου μας θὰ ‘ρθοῦμε ἀντιμέτωποι μὲ Ἐκεῖνον.  

Κάποιοι φαντάστηκαν ὅτι μποροῦν νὰ ἀποφύγουν αὐτὴ τὴν συνάντηση. Μά, τώρα ποὺ ὁ πολιτισμός μας ἔφτασε σὲ ἀδιέξοδο, τώρα ποὺ ἡ καλοπέραση μᾶς σκοτώνει, τώρα ποὺ οἱ ἀξίες καὶ τὰ ἰδανικὰ πετάχτηκαν στὰ σκουπίδια, τώρα ποὺ οἱ ἐπιστῆμες μας καὶ οἱ τεχνολογία, μᾶς φοβίζουν, τώρα, θέλουμε δὲν θέλουμε, νομίζω ὅτι πρέπει, καὶ σᾶς τὸ προτείνω, νὰ ἐξετάσουμε ξανὰ τὴν χρησιμότητα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή μας. 

Νὰ τὸν ἀξιοποιήσουμε, ὥστε νὰ ἐπιτύχουμε κάθε στόχο ποὺ ἐπιδιώκουμε. «Χωρὶς ἐμένα δὲν μπορεῖτε νὰ κάνετε τίποτε» (Ἰω. 15, 5), μᾶς εἶπε. 

Νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε, ὥστε νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὸ φόβο καὶ νὰ βγοῦμε στὸ ξέφωτο τῆς βεβαιότητος. «Ὅποιος μὲ ἀκολουθεῖ, δὲν θὰ πλανιέται μέσα στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰω. 8, 12). 

Νὰ τὸν ἀφουγκραστοῦμε, ποὺ μᾶς προτείνει πῶς νὰ ἀποφύγουμε τὴν κακία τοῦ κόσμου, ἀλλὰ καὶ τὴν σκλήρυνση τῆς καρδιᾶς μας. «Νὰ γίνεσθε φρόνιμοι σὰν τὰ φίδια καὶ ἄκακοι σὰν τὰ περιστέρια» (Ματθ. 10, 16), μᾶς εἶπε.  

Νὰ τὸν ἀκούσουμε καθὼς μᾶς φανερώνει τὸ μυστικὸ τῆς εὐτυχίας μας ποὺ βρίσκεται στὸ δόσιμο πρὸς τὸν κάθε συνάνθρωπό μας. «Θέλεις τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν; πούλησε τὰ ὑπάρχοντά σου, μοίρασέ τα στοὺς φτωχοὺς καὶ .... ἀκολούθησέ με» (Ματθ. 19, 21),  μᾶς εἶπε. 

Νὰ τὸν ἀντιγράψουμε στὴν ταπείνωση τῆς φάτνης του. «Ὁ Θεὸς στοὺς ὑπερήφανους ἀντιτίθεται» (Ἰακ. 4, 6). 

Νὰ κατανοήσουμε τὴν ἀνθρώπινη φύση του, ποὺ εἶναι ἡ μόνη γέφυρα ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς φέρει στὸν Παράδεισο, ἀπ’ ὅπου κάποτε ναυαγήσαμε σ’ αὐτὴ τὴ γῆ. «Ἄν δὲν φᾶτε ἀπὸ τὸ σῶμα μου κι ἄν δὲν πιεῖτε ἀπὸ τὸ αἷμα μου, δὲν μπορεῖτε νὰ ἔχετε σχέση μαζύ μου» (Ἰω. 6, 53-57). 

Νὰ κολακευθοῦμε ἀπὸ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο μᾶς προσφώνησε: «Ἐσεῖς δὲν εἶσθε δοῦλοι μου» μᾶς εἶπε, «ἐσεῖς εἶσθε φίλοι μου» (Ἰω.15,14). 

Νὰ ἐκτιμήσουμε τὸ ὅτι μᾶς παραχώρησε ἀκόμα καὶ τὸ δικαίωμα τῆς κρίσεώς μας. Δικό του δικαίωμα ἦταν, «ὅλα μοῦ τὰ παρέδωσε ὁ Πατέρας» (Λουκ. 10, 22) εἶχε πεῖ. Καὶ Ἐκεῖνος μᾶς τὸ χάρισε, «ὅσα συγχωρέσετε ἐσεῖς, θὰ εἶναι κι ἀπὸ έμένα συγχωρεμένα» (Ματθ.18,18) μᾶς βεβαίωσε. 

Νὰ ἐμβαθύνουμε στὸ νόημα τῆς ὑπακοῆς του πρὸς τὸν οὐράνιο Πατέρα μας, προκειμένου νὰ μὴν διακοπεῖ ὁ σύνδεσμος τῆς ζωῆς μας ἀπὸ Ἐκεῖνον. «Ὅταν ἐγὼ ὑψωθῶ, θὰ σᾶς τραβήξω ὅλους κοντά μου»(Ἰω.12,32). 

Αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ τὴν Γέννηση γιορτάζουμε καὶ φέτος. Τοῦ Θεοῦ ποὺ γεννήθηκε σὲ σταῦλο, ποὺ ἔπλυνε τὰ πόδια τῶν μαθητῶν του, ποὺ συγχώρεσε τοὺς σταυρωτές του.  

Ἀλήθεια, τὸ συναισθανθήκαμε αὐτό;

Μὴ βιαστεῖτε ν’ ἀπαντήσετε, ἀγαπητοί μου, μὲ λόγια! Μόνο ἄν ἀλλάξουμε τρόπο ζωῆς, μόνο ἄν τὸν ψάξουμε στὴν ζωή μας, μόνο ἄν τὸν ἀντιγράψουμε, μόνο ἄν ἑνωθοῦμε μαζύ του, μόνο τότε, τὰ Χριστούγεννα θὰ μᾶς ὠφελήσουν. 

Δὲν θὰ περάσουν ἄχρηστα ἀπὸ δίπλα μας. Ἀλλὰ θὰ ὀμορφύνουν τὴ σκέψη μας, θὰ γλυκάνουν τὶς πράξεις μας καὶ θὰ στολίσουν τὴν καρδιά μας.  

Σᾶς τὸ εὔχομαι προσευχόμενος γιὰ σᾶς, γιὰ τὰ προβλήματά σας καὶ γιὰ τὴν εὐτυχία σας. 

Εἴθε ὁ Χριστὸς νὰ γεννηθεῖ στὴν ψυχή σας καὶ νὰ ἀναγεννήσει τὸ «εἶναι» σας. Κι αὐτὰ τὰ Χριστούγεννα νὰ σᾶς κάνουν καινούργιους ἀνθρώπους, γεμάτους Χριστό.  

Τότε καὶ ἡ Εἰρήνη, τὴν ὁποία ὑποσχέθηκαν οἱ ἄγγελοι τὸ βράδυ τῆς Βηθλεέμ, θὰ γίνει πραγματικότητα, στὶς συνειδήσεις μας, στὰ σπιτικά μας καὶ στὴν Πατρίδα μας.  

Εὐλογημένα Χριστούγεννα ἀγαπητοί μου, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μου, «ἐν Κυρίῳ Τεχθέντι ἐκ Παρθένου Μαρίας ἐν Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας».         

Εὐχέτης πρὸς Κύριον 

Ο   Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ  

✥ Ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως ΑΝΘΙΜΟΣ