ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ  

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΝΘΙΜΟΣΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ  

Ἀδελφοί μου, χαίρετε καὶ ὑγιαίνετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε.  

Στὴ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀκούσαμε τὴν παραβολὴ τοῦ ἐπίσημου δείπνου. Ἕνας ἄρχοντας κάλεσε κάποιους φίλους του στὸ ἀρχοντικό του, ἀλλὰ ἐκεῖνοι, ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ δείπνου, ἄρχισαν ἕνας ἕνας νὰ ἀκυρώνουν τὴν προσέλευσή τους. Εἶχαν δικαιολογημένες προτεραιότητες ποὺ δὲν τοὺς ἐπέτρεψαν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὴν πρόσκληση του ἄρχοντα καὶ ἀρνήθηκαν εὐγενικά. Ἔκαμαν τὴν ἐπιλογή τους καὶ ἡ συμπεριφορά τους εἶναι συνηθισμένη, ἀνθρώπινη καὶ δὲν μᾶς ξαφνιάζει. Μᾶς ξαφνιάζει, ὅμως, ἡ ἑπόμενη κίνηση τοῦ ἄρχοντα, ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἔστειλε καὶ προσκάλεσε ἀπὸ τοὺς δρόμους καὶ τὰ σοκάκια, ἀπὸ χαμόσπιτα καὶ τρώγλες, τοὺς φτωχούς, τοὺς κατατρεγμένους, τοὺς περιθωριακούς, τοὺς ἀπόκληρους καὶ τοὺς ἔφερε στὸ ἀρχοντικό του. 

Γέμισε τὸ ἀρχοντικό του μὲ κόσμο. Καὶ ὅλα τὰ καλὰ ποὺ εἶχε ἑτοιμάσει γιὰ τοὺς ἐπίσημους, τὰ χάρηκαν οἱ ἁπλοὶ ἐκεῖνοι ἄνθρωποι ποὺ ποτὲ δὲν  φαντάστηκαν ὅτι θὰ γνώριζαν τέτοια ἀπόλαυση καὶ τιμή. 

Ἡ παραβολὴ αὐτὴ σημαίνει δύο πράγματα. 

Τὸ πρῶτο εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ καὶ μᾶς νοιάζεται ὅλους τὸ ἴδιο. Ἐμεῖς ὑψώνουμε τείχη καὶ διακρίσεις ἀνάμεσά μας. Ὅμως, Ἐκεῖνος, προσφέρει σὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως τὶς εὐεργεσίες του καὶ τὴν Πρόνοιά του. «Ἀνατέλει τὸν ἥλιον ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους». Ἐνῶ, ὅμως, ὁ Θεὸς δίνει σὲ ὅλους τὰ πάντα, δὲν ἀπολαμβάνουν τὶς δωρεές του ὅλοι τὸ ἴδιο. Αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν πνευματικὴ ὑποδομὴ καὶ ἀπὸ τὴν ψυχικὴ καλλιέργεια τοῦ καθενός. Δηλαδή, ἀπὸ μᾶς ἐξαρτᾶται «ἡ ποιότητα καὶ ἡ ποσότητα» τῆς σωτηρίας μας. Στὸ χέρι μας εἶναι, τὸ νὰ οἰκειοποιηθοῦμε τὴν δοσμένη εὐλογία καὶ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας. 

Τὸ δεύτερο ποὺ μᾶς φανερώνει ἡ παραβολὴ ποὺ ἀκούσαμε σήμερα, εἶναι ὅτι ὅλοι μας, καλούμεθα νὰ ἀντιγράψουμε τὸν Θεό. Ὅσα ἔπραξε καὶ πράττει γιὰ μᾶς Ἐκεῖνος, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ τὰ προσφέρουμε κι ἐμεῖς στοὺς συνανθρώπους μας. Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ὅσα κάνετε στοὺς ἄλλους, σὲ μένα τὰ κάνετε. Καὶ ὅσα στερεῖτε ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀπὸ μένα τὰ στερεῖτε», ἀπὸ τότε, ἀκόμα καὶ ἡ σχέση μας μὲ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, «περνάει» ἀπὸ τὸν κάθε μας συνάνθρωπο. Τὸ νὰ ἀνοίγουμε τὸ σπίτι μας, τὴν ἀγκαλιά μας, τὴν καρδιά μας, σὲ κάθε ἄνθρωπο, δὲν εἶναι ἁπλὰ ἕνα χριστιανικὸ καθῆκον, εἶναι ὁ μόνος δρόμος ποὺ μᾶς φέρνει στὸν Θεό, εἶναι ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μαζύ του. 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφὲς ἐν Κυρίῳ, 

Σ’ ἕνα στίχο τῆς Δοξολογίας ποὺ ψάλλουμε στοὺς Ναούς μας, λέμε: «εὐλογητός εἶ Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου», ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Θεό, νὰ μᾶς διδάξει τὰ δικά του δικαιώματα. Τί δικαιώματα ἔχει ὁ Θεός, τὸ σκεφτήκαμε ποτέ; Τὰ πάντα, ἐπάνω μας καὶ ἐπάνω σὲ ὁλόκληρη τὴν δημιουργία του! Αὐτὸ ἦταν ἀλήθεια, ἀλλὰ ἴσχυε μέχρι τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ στὴ γῆ. Ὁ Χριστὸς εἶπε ὅτι «ὁ Πατέρας τοῦ παρέδωσε τὰ πάντα» (Ματθ. 11,27), καὶ Ἐκεῖνος, λίγο πρὶν παραδοθεῖ «πρόσφερε στοὺς ἀνθρώπους ὅλα ὅσα τοῦ εἶχε δώσει ὁ Πατέρας» (Ἰω. 17, 7-8).  Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὰ δικαιώματα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἴδια μὲ τὰ δικαιώματα τῶν συνανθρώπων μας. 

Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς δὲν χρειάζεται τίποτε ἀπολύτως, δὲν ἔχει καμμία ἀνάγκη. Ὅ,τι θέλουμε νὰ τοῦ προσφέρουμε, ὅσα αἰσθανόμαστε ὅτι τοῦ ὀφείλουμε, ὁ ἴδιος τὸ παραχωρεῖ στοὺς συνανθρώπους μας. Τὸ χρωστᾶμε στοὺς διπλανούς μας. Γι’αὐτὸ ἡ ἐλεημοσύνη καὶ ἡ φιλανθρωπία εἶναι ἡ μοναδικὴ ἀρετή, ποὺ μαζύ μὲ τὴν μετάνοια, μᾶς έξασφαλίζει τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ μέσα μας. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς δίδαξε: «πουλῆστε τὰ ὑπάρχοντά σας καὶ τὰ χρήματα ποὺ θὰ πάρετε, δῶστε τα στοὺς φτωχούς. Ἀποκτῆστε πορτοφόλια ποὺ δὲν παλιώνουν, πλούτη μόνιμα στὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ» (Λουκ. 12, 33).  

Πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα. Εἴτε μὲ πνευματικὸ τρόπο εἴτε μὲ κοσμικό, ὅλοι μας θὰ τὰ γιορτάσουμε. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση ποὺ ἐνέσκηψε στὸν πλανήτη, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς μανίας τοῦ πλουτισμοῦ ποὺ ἐπιρρέασε ὅλους μας. Ὅμως, παρὰ τὴν οἰκονομικὴ κρίση οἱ προετοιμασίες γίνονται, ὁ διάκοσμος στοὺς δρόμους καὶ στὰ σπίτια ἄλλαξε, ἡ γιορτὴ πλησιάζει. Τὸ βλέπουμε, τὸ ἀκοῦμε, τὸ ὀσφραινόμαστε. 

Ὑπάρχει βέβαια δίπλα μας κάτι ποὺ δὲν τὸ βλέπουμε, ποὺ δὲν φωνάζει, ποὺ δὲν ἀπαιτεῖ. Εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ἀνέχεια, ἡ φτώχεια, ἡ ἀνάγκη. 

Εἶναι ἡ πληγωμένη ἀξιοπρέπεια, εἶναι ὁ βουβὸς ἀναστεναγμός, εἶναι η ξαφνικὴ ἀρρώστια, εἶναι ἡ ἀπρόσμενη ἀπόλυση ἀπὸ τὴν ἐργασία, εἶναι τὸ ἐπαχθὲς τραπεζικὸ δάνειο. 

Εἶναι τὰ «δικαιώματα τοῦ Θεοῦ» στὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀνταποκριθοῦμε. Ὅσοι εἴμαστε ὑγιέστεροι ἀπὸ ἄλλους, ὅσοι ἔχουμε τροφὲς καὶ ροῦχα, ὅσοι δὲν νιώσαμε τὴν ἀνάγκη νὰ παρακαλέσουμε κανέναν, ὀφείλουμε στοὺς συνανθρώπους μας ποὺ ὑστεροῦν.  

Μπορεῖ νὰ μὴν τοὺς βλέπετε δίπλα σας. Δὲν σᾶς ἀποκαλύπτονται. Δὲν θέλουν νὰ ρίξουν τὴν ἀξιοπρέπειά τους. Δὲν θέλουν τὴν λύπη μας. Γι’αὐτὸ ἔρχονται καὶ ψιθυρίζουν τὴν ἀνάγκη τους στὴν Ἐκκλησία.  

Μπαίνουν στὰ Ἱδρύματά μας. Ζητοῦν τὴν ἔκτακτη ἤ τὴν τακτικὴ ἐνίσχυσή μας. Ζητοῦν τὴν συμπαράστασή μας. 

Γι’ αὐτὸ καὶ ἐφέτος δὲν θὰ παραλείψουμε τὴν διενέργεια τοῦ Ἐράνου τῆς Ἀγάπης. Πολλοὶ θὰ σᾶς χτυπήσουν τὴν πόρτα αὐτὲς τὶς ἡμέρες. Ὅμως προσέξτε ποῦ θὰ ἀνταποκριθεῖτε.  Οἱ δικοί μας ἄνθρωποι, οἱ συμπατριώτες μας, δὲν ἔχουν ἄλλον ἐκτὸς ἀπὸ μᾶς. Δὲν μποροῦν νὰ ζητήσουν βοήθεια ἀπὸ διεθνεῖς ὀργανισμούς, δὲν ἔχουν πρόσβαση σὲ τηλεμαραθώνιους, δὲν γνωρίζουν παγκόσμιες ὀργανώσεις. Θὰ ρθοῦν στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη καὶ θὰ διεκδικήσουν ἀπὸ τὴν ἀγάπη σας. Θέλουμε, ὅσο ἀνταποκριθοῦμε νὰ εἶναι ἀπάνθισμα τῆς δικῆς σας πίστεως καὶ ἐμπιστοσύνης. 

Ἐξάλλου, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ φιλανθρωπία εἶναι ἔργο τῶν πολλῶν. Εἶναι πλεονέκτημα τῶν ...φτωχῶν.  

Οἱ ἀνάγκες ποὺ περιθάλπονται στὸ Ἵδρυμα τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ, μὲ τοὺς 120 κατάκοιτους καὶ τοὺς 80 ἐργαζομένους. 

Οἱ ἀνάγκες ποὺ περιθάλπονται στὸ Ἰωακείμειο Γηροκομεῖο, μὲ τοὺς 65 ἡλικιωμένους καὶ τοὺς 20 ἐργαζομένους.  

Οἱ 200 καθημερινὰ σιτιζόμενοι δωρεὰν ἀπὸ τὰ Ἐνοριακὰ Φιλόπτωχα τῶν Ναῶν μας.

Ἡ τράπεζα τῶν ρούχων ποὺ προσφέρει δωρεὰν ἐνδύματα, καὶ κυρίως τὸ Γενικὸ Φιλόπτωχο Ταμεῖο τὸ ὁποῖο καθημερινὰ καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ ἔτους καλύπτει τὶς ἔκτακτες ἀνάγκες τῶν ἀδελφῶν μας δαπανώντας ποσὰ γιὰ ἰατρικὴ καὶ φαρμακευτικὴ περίθαλψη τόσο στὸ ἐσωτερικὸ, ὅσο καὶ σὲ συμπολίτες μας ποὺ νοσηλεύονται στὸ ἐξωτερικό, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς καθημερινὲς ἀνάγκες τῆς ἐπιβίωσης τῶν ἀσθενῶν, τῶν φοιτητῶν, τῶν στρατιωτῶν, τῶν συνταξιούχων, τῶν ἡμιαπασχολουμένων καὶ τῶν οἰκογενειῶν ποὺ ἔχουν ἀνάγκη τὴν δική μας ἀγάπη. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀνάγκες τῶν συνανθρώπων μας, δὲν πρέπει νὰ στερηθοῦν τὴν ἀγάπη μας κατὰ τὰ ἐφετινὰ Χριστούγεννα. 

Γι’ αὐτό, ἀγαπητοί μου, ἀπὸ τὶς 14 μέχρι τὶς 19 Δεκεμβρίου

θὰ γίνει ὁ Ἔρανος τῆς Ἀγάπης στὴν Μητρόπολή μας. 

Γιὰ νὰ μὴν διακοπεῖ αὐτὸ τὸ εὐλογημένο ἐτήσιο ἔθιμο. Γιὰ νὰ μὴν σβύσει ἡ φλόγα τῆς ἀγαπητικῆς καρδιᾶς μας. Γιὰ νὰ συνεχίσουμε νὰ ἐλπίζουμε πὼς στὰ μάτια τῶν συνανθρώπων μας θὰ βροῦμε κάποτε τὸν Χριστὸ νὰ μᾶς περιμένει.  

Ἀδελφοί μου,  

Ὡς Ἐπίσκοπός σας, σᾶς συμβουλεύω νὰ ἀνταποκριθεῖτε στὸν Ἔρανο τῆς Ἀγάπης καὶ νὰ καλωσορίσετε τοὺς συμπολίτες μας, ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιά, ποὺ θὰ σᾶς ἐπισκεφθοῦν στὸ σπίτι σας, στὸ γραφεῖο σας ἤ στὸ δρόμο, ὅπου σᾶς συναντήσουν. Θὰ σᾶς πλησιάσουν γιὰ νὰ σᾶς θυμίσουν αὐτὸ τὸ πνευματικὸ χρέος. 

Ὅταν θὰ δημοσιοποιήσω στὶς Ἐφημερίδες τὸν ἐρχόμενο Γενάρη, τὸν Ἀπολογισμὸ τῆς Μητροπόλεώς μας, ὅπως ἔκαμα καὶ πέρυσι, θὰ διαπιστώσετε τὰ οἰκονομικὰ μεγέθη τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας ποὺ μὲ καλὴ καὶ χρηστὴ ἀξιοποίηση τῆς ἐμπιστοσύνης σας, ἔκτισε καὶ συντηρεῖ τὴν Φιλανθρωπική της Πρόνοια, μέχρι σήμερα. 

Κάποιοι στὶς μέρες μας διατείνονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία (ἔτσι γενικὰ καὶ ἀόριστα) ἔχει ἀμύθητη περιουσία. Δὲν ξέρω τί ἐννοοῦν. Προσωπικά, ὁ Μητροπολίτης σας καὶ 25 συνεργάτες μου, Μέλη τῶν Διοικητικῶν Συμβουλίων τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἱδρυμάτων τῆς Μητροπόλεώς μας, γνωρίζουμε ὅτι ὁ πλοῦτος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως, τῆς Τραϊανουπόλεως καὶ τῆς Σαμοθράκης, εἶσθε ἐσεῖς καὶ ἡ εὐλάβειά σας. Ἔργο μας εἶναι ἡ ἐμπιστοσύνη καὶ ἡ συνεργασία μεταξύ μας. Τὸ ἀποτέλεσμα, ἄς τὸ γνωρίζει μόνο ὁ Θεός, ποὺ ζήτησε νὰ μὴν γνωρίζει τὸ δεξί μας χέρι, τί πράττει τὸ ἀριστερό. 

Μὲ τέτοια προετοιμασία καὶ τόση ἐμπιστοσύνη, μὲ τέτοια ἀγάπη καὶ φιλάνθρωπη διάθεση, εὔχομαι σὲ ὅλους σας νὰ γιορτάσετε χαρούμενα, εὐλογημένα καὶ πλούσια μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ Χριστούγεννα.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ  

✥ Ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος