Η παρούσα ομιλία εκφωνήθηκε από τον Αρχιμ. π. Ιωάννη Καρασακαλίδη, Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως στη σύναξη των κατηχητών - κατηχητριών της Μητρόπολης μας, την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου στην αίθουσα του Ανθίμειου Πολιτιστικού Κέντρου.
«Ὦ Ὀρθοδοξία ,γλυκιά μας μάνα , ἐσύ σταλάζεις χίλιες ἐλπίδες μές στήν καρδιά μας.» Βερίτης.
Σεβασμιώτατε, σεβαστοί Πατέρες, ἀγαπητοί ἀδελφοί,
Μέ τήν φράση αὐτή τοῦ ποιητῆ Βερίτη ξεκινάμε τήν προσπάθεια νά ἐκτυπώσουμε στό χαρτί σέ λίγα λεπτά, τήν φωτογραφία τῆς μάνας μας τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς Ἐκκλησίας, μέσα στήν ὁποία ζοῦμε καί ἀπό τήν ὁποία ζοῦμε καί αὐτῆς πού μέλη ἐνεργά εἴμαστε ὅλοι μας.
Πρόκειται σέ λίγες μέρες νά τήν γιορτάσουμε, ὄχι γιά νά τήν θυμηθοῦμε , ἀλλά γιά νά στηριχθοῦμε στό νά τήν ζήσουμε ἐντονότερα, βλέποντας πόσο ἀγωνίσθηκαν γι’ αὐτήν ἄλλοι πρίν ἀπό ἐμᾶς, πλήρως ἱκανοποιημένοι , διότι τελείωσαν τήν ζωή τους ὄντας Ὀρθόδοξοι.
Ἡ Ὀρθοδοξία , ἀδελφοί μου, ἔχει τόν κλῆρο καί τήν χαρά κάθε φορά νά τοποθετεῖ σωστά τά πράγματα στό μυαλό τοῦ ἀνθρώπου, γι’ αὐτό καί ὀνομάζεται «Ὀρθοδοξία» = ὀρθό δόγμα. Οἱ Ὀρθόδοξοι κατηγορούμαστε κάποτε ὡς δογματικοί καί ἀπόλυτοι, γραφικοί καί ὑπερβολικοί, διότι στό μυαλό τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου ἡ λέξη «δόγμα» ἔχει ἀρνητική ἔννοια.
«Δόγμα» ὅμως εἶναι ἡ παραδεδομένη περί πίστεως διδασκαλία πού ἔχει θεϊκό κύρος , διαφυλλάσσεται ἀνά τούς αἰῶνας ἀπό τήν Ἐκκλησία καί γίνεται προσιτή μόνο μέ τήν πίστη καί τήν ζωή. Νά , γιατί τό δόγμα δέ γίνεται ἀποδεκτό ὅταν ἡ ζωή εἶναι μπερδεμένη καί ἡ ἁμαρτία στόν ἄνθρωπο δέ θεωρεῖται ἐλάττωμα, ἀλλά τρόπος ζωῆς. Ἐλέγχει τό δόγμα, ἐλέγχει ἡ Ἀλήθεια , ἐλέγχει ἡ συνείδηση καί τότε ἀπορρίπτεται ,γιατί δέ συμβάλλει μέ τά κακῶς κείμενά μας.
Στήν πίστη μας ἰδιαίτερη σημασία ἔχει ὁ ὀρθόδοξος τρόπος ζωῆς καί κατ’ ἐπέκταση ἡ Ἱερά Παράδοση , χωρίς τήν ὁποία δέν μποροῦμε νά στηριχθοῦμε καί νά βαδίσουμε στό δρόμο πού χάραξαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Οἱ Ὀρθόδοξοι παράγουμε τήν ἐμπειρία πού συνίσταται στό νά βρεῖ ὁ ἄνθρωπος τό Θεό, νά Τόν μάθει καί νά Τόν νιώσει καί ἀφού Τόν ζήσει , τότε ξεκαθαρίζει μέσα του ἡ ἁπλῆ πίστη, τό Τριαδικό Δόγμα, ἡ Ἁγιολογία, ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί Παραδείσου καί Κολάσεως, ἡ λειτουργική ζωή.
Ἡ Ἀναστήλωση τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας μας προτρέπει στό νά ἀναστηλώσουμε τήν ἔμψυχη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ , τόν ἄνθρωπο γιά τόν ὁποῖο σταυρώθηκε ὁ Χριστός, ἄσχετα ἀν ἔζησε πρίν ἀπό αὐτόν, στα χρόνια πού ἦταν στή γῆ ἤ μετά ἀπό αὐτόν. Εἶναι ἴσως γνωστό ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία μας ἔχει ἕναν ἰδιαίτερο τομέα πού ὀνομάζεται ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ, μέσα ἀπό τήν ὁποία στηρίζει τό δόγμα καί ἀπαντᾶ στά ἐρωτήματα τῶν ἀνθρώπων γιά τό τί εἶναι κανόνας, τί ἐξαίρεση , τί οἰκονομία, τί ἐλαφρυντικό καί οὕτω καθεξῆς.
Ἀναγκάστηκε ἡ Ἐκκλησία νά ἀπολογεῖται γιά τή χαρά της , διότι ἀπό τήν πρώτη στιγμή πλῆθος αἱρετικῶν προσπάθησε νά πολεμήσει τό δόγμα καί ὄχι τούς δογματικούς, κάτι πού μας ὑποψιάζει στό νά δοῦμε ἀπό κοντά τήν σπουδαία σημασία τῆς ὑποθήκης αὐτῆς πού στήν ἱστορία μας ἀποκρυσταλλώθηκε μέ τίς Οἰκουμενικές Συνόδους.
Οἱ πάσης φύσεως αἱρετικοί προσέγγισαν ἐγκεφαλικά τόν Θεό . Διάλεξαν (αἵρεση < αἱροῦμαι που σημαίνει «ἐκλέγω, διαλέγω, προτιμώ ) ἀπό τήν διδασκαλία Του καί ἀπέκτησαν ἐμμονή σέ αὐτό, κάτι πού ἐντυπωσιάζει ἀκόμη μέχρι καί σήμερα. Ὁ ἁμαρτωλός μετανοεῖ καί ἀλλάζει, ὁ αἱρετικός δέν ἀλλάζει καί , ὅπως ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες συμφωνοῦν , κουλουριάζεται σαν φίδι στόν κόρφο μας προκειμένου νά μας τσιμπίσει.
Ὁ ἐγωισμός, ἡ ἀλαζονεία καί ἡ προσπάθεια εἰσαγωγῆς κάθε καινούργιου στήν πίστη εἶναι ἡ ζύμη πού ζυμώνει τό φύραμα πού λέγεται πλάνη καί ἀπιστία. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες λέγουν ὅτι μία εἶναι ἡ πίστη στόν κόσμο καί ὅτι ὅλα τά ἄλλα εἶναι κατασκευάσματα ἀνθρώπων ‘ δηλαδή θρησκείες πού νωρίτερα ἔγιναν ὑποχείριο τοῦ ἀρχέκακου ἐχθροῦ μας διαβόλου, κάτι πού δεν εἶναι πλέον ὑπερβολικό, ἀν κανείς μελετήσει καί ἐντρυφήσει στήν Ὀρθοδοξία μας.
Λέγοντας ὅλα αὐτά ἀφ’ ἑνός πονοῦμε τούς αἱρετικούς πού εἶναι ἀδελφοί μας καί ὁμοιοπαθεῖς πρός ἐμᾶς ἄνθρωποι, ἀλλά τήν ἴδια ὥρα ἕνας συγκλονισμός διαπερνᾶ τήν ὕπαρξή μας - «Θεέ μου , πῶς διάλεξες ἐμένα τόν τελευταῖο νά εἶμαι Ὀρθόδοξος; Νά εἶμαι κατηχητής; Νά εἶμαι κληρικός καί ἐπίσκοπος; Γιατί ἀκόμη ἁμαρτάνω ὅταν ἔχω κυριολεκτικά συντριβεῖ μέσα μου ἀπό τήν σκέψη ὅτι ἔχω τό προνόμιο νά γνωρίζω τό θέλημά Σου; Τί πράττω γι’ αὐτό , πού θά ἔπρεπε νά τά ἀφήσω ὅλα καί νά σέ ἀκολουθήσω μήπως χάσω τό δοθέν μοι τάλαντο; Πόσο πιστεύω , τήν στιγμή πού οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι , συνεργάτες καί συνοδοιπόροι τοῦ Κυρίου , Τόν παρακαλοῦσαν νά τούς προσθέσει πίστη; Πῶς νά φύγω ἀπό τήν Ἐκκλησία , τήν κιβωτό τῆς σωτηρίας, καί νά ἐπιστρέψω ἐκεῖ πού ἐνδεχομένως ἤμουν χρόνια μακριά Σου χωρίς ἐλπίδα;» Ἤ νά θυμηθῶ τόν Ἰωάννη Πολέμη πού λέγει «τόν εἶδα τόν πιστό νά μάχεται , μά πάντα ἀνίκητο τόν εἶδα»;
Δυστυχὼς , αὐτή τή ζωντάνια καί τή μέθεξη δέν τήν ζοῦν οἱ αἱρετικοί πού ψάχνουν τόν Χριστό ἐκεῖ πού δέ βρίσκεται καί ὡς ἐκ τούτου πελαγοδρομοῦν. Τό μυαλό μας πηγαίνει σέ τέτοιες στιγμές καί στό πλευρό τῶν ἀδελφῶν Ζηλωτῶν - Παλαιοημερολογητῶν πού ἔχουν ἀποσχισθεῖ , ἀλλά καί σέ ὅσους ἔχουν σχίσει τόν ἄρραφο χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ μας.
Ἔτσι, λοιπόν, ἄς μην πλανούμαστε , ἀδελφοί μου. Εἴτε δύσκολες εἶναι οἱ ἐποχές , ὅπως τώρα, εἴτε εὔκολες, ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ πνευματική ζωή, ἡ ἐγκράτεια, ἡ μετάνοια , ἡ πνευματική συντήρηση διά τῆς προσευχῆς καί τῆς μελέτης εἶναι ἀξίες καί στηρίγματα διαχρονικά. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ κάθε ἡμέρα ἀντιμετωπίζει τή δίνη τοῦ πειρασμοῦ σέ ὅλο τό φάσμα της. Πεθαίνει καί ἀνασταίνεται καί δέν τόν φοβίζουν τά μέλλοντα συμβαίνειν. Ἄν προτεσταντίζουμε στή ζωή μας στηριζόμενοι στήν πίστη ἀπό συναισθηματισμούς, ἐνθουσιασμούς καί καλοπέραση, τότε ἄς προσπαθήσουμε μέ κακοπάθεια, βαθιά ἀγάπη καί ἀγῶνα νά δοθοῦμε ἐντελῶς στόν Ἀρχηγό τῆς πίστης μας.
Οἱ ἀπαντήσεις στά ἐρωτήματά μας βρίσκονται μέσα στό Ὀρθόδοξο βίωμα.
Διά τῶν μυστηρίων θά φυλαχθοῦμε, θά προαχθοῦμε, θά φωτισθοῦμε καί θά φωτίσουμε, ἐμεῖς οἱ λίγοι καί συνάμα oi ἀμέτρητοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί κάνοντας τή διαφορά στόν κόσμο αὐτό καί ἐλπίζοντας ὅτι θά ἔχουμε «καλή ἀπολογία».
ΑΜΗΝ.
Login
Υπενθύμιση κωδικού