ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΤΙΠΟΤΕ
Απολογισμός ταξιδιού στη Μόσχα
Άρθρο για την Εφημεριδα «ΘΑΡΡΟΣ» Μεγ. Τετάρτη 2009
Όσοι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε σ’ αυτόν τον τόπο, θυμόμαστε τον εσωτερικό μαρασμό που βιώναμε, λόγω της αποστάσεώς μας από τα κέντρα αποφάσεων της πρωτευούσης, λόγω ελλείψεως επιχειρήσεων, αναπτυξιακών νόμων, πολιτικών προσωπικοτήτων κ.λ.π. Η φράση «ακριτικός Νομός» αποτελούσε το παρακλητικό ρεφραίν των αιτημάτων μας. Η πραγματικότητα εκείνη μας είχε υποβιβάσει σε μια από τις φτωχότερες περιφέρειες της Ευρώπης για πολλές δεκαετίες μέχρις ότου αρχίσαμε σιγά-σιγά να γνωρίζουμε κάποια φειδωλά ευεργετικά μέτρα, κάποιες ευνοϊκές ρυθμίσεις, κάποιες προτεραιότητες που πράγματι μας βοήθησαν, μας εβγαλαν από την εσχατιά και είναι αλήθεια ότι θα μας είχαν ανεβάσει πιό ψηλά αν τις εκμεταλλευόμασταν οργανωμένα και τίμια.
Εν πάση περιπτώσει εκείνα παρήλθαν ανεπιστρεπτί. Τα πρόσφατα χρόνια μια νέα δέσμη προβλημάτων στον τόπο μας φανερώνει και πάλι ανάγκες σοβαρές χωρίς όμως να υπάρχει ανάλογος προγραμματισμός επιλύσων, ούτε εθνικός ούτε ευρωπαϊκός. Η Ε.Ε. διευρύνθηκε ραγδαία και άλλες περιφέρειές της προηγούνται σε ανάγκες. Θα μπορούσε λοιπόν δικαίως να μας ειπωθεί: «νωθροί γεγόνατε… και γαρ οφείλοντες είναι διδάσκαλοι διά τον χρόνον, πάλιν χρείαν έχετε του διδάσκειν υμάς… και γεγόνατε χρείαν έχοντες γάλακτος και ου στερεάς τροφής. Πας γαρ ο μετέχων γάλακτος… νήπιος εστι. Τελείων σε έστιν η στερεά τροφή» (Προς Εβραίους 5, 12-14).
Μα, κι εμείς δεν είμαστε στην κατάσταση του 1970 και του 1980. Έπεσαν τα σύνορα και ξαφνικά άνοιξε γύρω μας ένας ευρύς ορίζοντας, κυρίως στα βόρεια.
Η Ρωσία την οποία επισκέφθηκα προ ημερών, μου έδωσε την εικόνα ενός κόσμου ο οποίος θέλοντας να ζήσει αναδρομικά, πάλλεται για επενδύσεις στο εξωτερικό και για δράσεις πολιτιστικές και τουριστικές.
Η κοινή ορθόδοξη πίστη μας και οι πάμπολλοι δικέφαλοι της μοσχοβίτικης πρωτεύουσας δεν είναι αυτοί που θα κατευθύνουν τους Ρώσους επιχειρηματίες και τουρίστες στη χώρα μας, αλλά έστω ως υπόστρωμα υπάρχουν.
Διεπίστωσα ακρίβεια στη στόχευσή τους, απαίτηση στις επιδιώξεις τους, επιχειρηματικότητα στη σκέψη τους και υπολογιστική στις πράξεις τους, ακόμα και στις πιο απλές. Και συμφωνώ απόλυτα με την τακτική τους. Είναι άνθρωποι που δε μας οφείλουν, είναι γαλουχημένοι σε τραχύ καθεστώς και βιώνουν λαίμαργα μια πρωτόγνωρη ελευθερία δράσεων.
Η άλλη πλευρά είμαστε εμείς. Κατ’ αρχήν πρέπει να κατανοήσουμε ότι οι εποχές κατά τις οποίες ψάχναμε «φιλέλληνες» παρήλθε και σήμερα στο διεθνή στίβο κανείς δεν μας οφείλει τίποτε. Εμείς οφείλουμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι είμαστε ικανοί να διαφεντέψουμε το παρόν μας και να διαγράψουμε το μέλλον μας. Χρειαζόμαστε μεθοδικότητα και προγραμματισμό.
Στη Μόσχα επιδείξαμε αξιοπρεπώς τον τόπο μας και τις δυνατότητές του. Θα ’ρθουν όμως να τα διακριβώσουν και οι ίδιοι με τα μάτια τους. Πρέπει να μας βρουν έτοιμους. Με επαγγελματισμό, με συντονισμό, με διάθεση προσαρμογής στις νέες απαιτήσεις, με όρεξη εναρμονισμού προς τα παγκόσμια δεδομένα.
Ειδ’ άλλως «ο καιρός συντέμνει». Τα παραδείγματα γνωστά: δίπλα μας, πολύ κοντά μας ανατολικά, τα παράλια μέχρι τη Ρόδο ξέρουν να αξιοποιούν άριστα τον πρωτογενή πλούτο τους και τις φυσικές ομορφιές τους μέχρι παραχαράσσοντας και την ιστορία. Η Ρουμανία αύριο, η Βουλγαρία μεθαύριο δεν θα αργοπορήσουν.
Μας χρειάζεται θάρρος όχι θράσος, προσεκτικότητα όχι προκλητικότητα, αποφασιστικότητα όχι σπασμωδικότητα. Και κυρίως, χρειάζεται να εγκαταλείψουμε μια μισαλλόδοξη διάθεση όταν αυτή προσκομίζει γενικό όφελος. Και αυτό είναι το ζητούμενο από όλους μας. Όλους, όσους θυμόμαστε την απομόνωση της περιοχής μας και καλούμεθα τώρα να χαρτογράψουμε το μέλλον μας, όχι να χαρογράψουμε.
«Καιρός του κλαύσαι και καιρός του γελάσαι, καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν» σημειώνει ο Εκκλησιαστής. (3, 4-7)
Οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας δεν επιτρέπουν να επεκταθώ σε λεπτομέρειες των όσων απεκόμισα από την ρωσική πρωτεύουσα. Ίσως μετά το Πάσχα συνεχίσω την περιγραφή. Πάντως ήταν όσα «ιδίοις όμμασι εώρακα, ιδίοις ωσίν ήκουσα και ιδίοις χερσίν εψηλάφισα» και η ευθύνη αυτή με ωθεί στο να τα ομολογήσω ως εμπειρία. Η «απόσταση ασφαλείας» από τα γεγονότα και η ευθυνόφοβη σιωπή προφυλάσσει βεβαίως από κεραυνούς, αλλά καθιστά αυτόν που επιλέγει παρόμοιες τακτικές, άμοιρο της ζωής (η οποία φουσκώνει σαν ζυμάρι στην πινακωτή), ή τον καθιστά άμοιρο του χρόνου που καλπάζει είτε το θέλει είτε όχι, αμείλικτα γύρω σου.
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός λίγες ώρες πριν συλληφθεί είπε στους συμπατριώτες του: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, …ποσάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου ον τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας και ουκ ηθελήσατε. Ιδού αφίεται υμίν ο οίκος υμών έρημος» (Ματθ. 23, 37).
Αυτά κατ΄αρχήν. Καλή Ανάσταση!
Login
Υπενθύμιση κωδικού