Εγκύκλιος Χριστουγέννων 2007

 ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 

Ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμοςπρὸς τοὺς εὐλογημένους Χριστιανοὺς τῆς Ἐπαρχίας μαςἀπευθύνω Εὐλογία καὶ Εὐχὴ ἐπὶ τῇ Ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων.  

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί˙

Ὁ Νόμος τῆς Βαρύτητος λέει, πὼς ὅταν κάποιο ἀντικείμενο ἀφήνεται στὸ κενό, πέφτει στὸ ἔδαφος. Ἕνας πνευματικὸς νόμος εἶναι ὁ νόμος τῆς ταπεινοφροσύνης: Ὅταν κάποιο πρόσωπο ταπεινώνεται, πέφτει στὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ δοξάζεται! Τὸν πνευματικὸ αὐτὸ νόμο τὸν φανερώνει καὶ τὸν βεβαιώνει ὁ Χριστὸς μὲ τὴ Γέννηση, ὅπως καὶ μὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή Του.

Ὁ Χριστός, ποὺ ἦταν ἀπὸ τὴ φύση Του Θεός, ταπεινώθηκε, ὑπήκουσε στὸν Πατέρα Του μέχρι θανάτου καὶ ὁδήγησε τὴν ἀνθρώπινη φύση στὴ θεία δόξα. Ἡ ταπείνωσή Του ἔφερε τὴ σωτηρία καὶ τὴ θέωση στὸν ἄνθρωπο. Ἂν ὁ Χριστὸς ἐρχόταν στὸν κόσμο μὲ τὴ θεϊκὴ δόξα Του, ὥστε νὰ μπορέσει νὰ τὴν ἀτενίσει ὁ ἄνθρωπος, κανεὶς δὲν  θὰ ἦταν σὲ θέση νὰ Τὸν προσεγγίσει ἢ νὰ Τὸν μιμηθεῖ. Θὰ ἦταν πάντοτε γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὁ ἀπρόσιτος καὶ ἀπροσπέλαστος Θεός. Τώρα ποὺ ἦρθε ὡς ἄνθρωπος, πιὸ φτωχὸς καὶ πιὸ ταπεινὸς ἀπὸ τὸ φτωχότερο καὶ ταπεινότερο ἄνθρωπο, εἶναι γιὰ ὅλους μας πλησίον καὶ προσιτός.

Τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡ γιορτὴ τοῦ ἔνδοξου καὶ παντοδύναμου Θεοῦ, ποὺ γεννιέται ὡς ἄσημος καὶ ἀδύναμος ἄνθρωπος στὴ φάτνη τῆς Βηθλεέμ. Ταυτόχρονα ὅμως τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡ γιορτὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου ποὺ δέχεται μὲ ταπείνωση τὸν Θεὸ ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος «γιὰ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο Θεό». Μὲ τὸν ἐγωϊσμό του ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τὸν Παράδεισο. Μὲ τὴν ταπείνωσή Του ὁ Χριστὸς τοῦ τὸν ξαναέδωσε πίσω.

Αὐτὰ λέει ἡ Πίστη μας. Αὐτὰ βεβαιώνει ἡ παρουσία τῆς Ἐκκλησίας στὸν κόσμο. Ὅμως, ἐμεῖς, τὰ κατανοοῦμε ἢ ἔστω τὰ ζοῦμε αὐτὰ τὰ ὑπαρκτὰ πνευματικὰ γεγονότα στὴ δική μας ζωὴ ὁ καθ’ ἕνας; Τί σημαίνει αὐτὸς ὁ ἑορτασμὸς φέτος γιὰ μᾶς; Τί νόημα, πόση ὀμορφιά, πόση ἐλπίδα, πόση χαρὰ μποροῦν νὰ φέρουν στὴ ζωή μας οἱ στολισμοὶ τῶν σπιτιῶν, τῶν καταστημάτων καὶ τῶν δρόμων μας;

Ὅταν γύρω μας βασιλεύει τὸ ἄγχος, οἱ ἀσθένειες, τὰ ναρκωτικά, οἱ ἀπάτες, ὁ φόβος, ἡ ἐκμετάλλευση, ἡ ἀνεργία, τί σημαίνουν τὰ Χριστούγεννα γιὰ τὴν κοινωνία μας;

Ὅταν οἱ ἰσχυροὶ πολέμαρχοι τῆς γῆς παίζουν στὰ ζάρια τοὺς λαοὺς καὶ ρίχνουν στὶς ρουλέτες τοῦ χρηματιστηρίου τὴν ἀξιοπρέπεια τῶν ἐθνῶν, τότε τί νόημα ἔχουν οἱ φάτνες καὶ τὰ στολισμένα δένδρα στὶς πλατεῖες τῶν πόλεων;

Ὅταν ὁ πλανήτης μας κινδυνεύει μὲ ἀφανισμὸ κάτω ἀπὸ τὴν ἁρπακτικὴ καὶ καταστροφικὴ μανία τοῦ πλεονέκτη ἀνθρώπου, τότε ποῦ εἶναι ἡ «ἐπὶ γῆς εἰρήνη» ποὺ ἐπαγγέλθηκαν οἱ ἄγγελοι τῆς Βηθλεέμ;

Μήπως ματαίως ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Θεός; Μήπως δὲν νίκησε στ’ ἀλήθεια τὸν κόσμο, ὅπως μᾶς βεβαίωσε;

Ἀγαπητοί μου˙

Ὅλα ἔγιναν ὅπως ἔπρεπε, ἀπὸ τὴ μεριὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἔκβασή τους ἐπαφίεται πλέον σὲ μᾶς. Γιὰ νὰ καρποφορήσει ἡ προσφορὰ τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ τὴ δεχτεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Θεὸς δὲν παραβιάζει τὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία οὔτε ἐπιβάλλει τὸ θέλημα Του μὲ τὴ βία. Αὐτὸς εἶναι ἕνας ἄλλος πνευματικὸς νόμος ποὺ λειτουργεῖ σταθερὰ στὴν πνευματικὴ ζωή.

Ἀπὸ ὅλους μας ἀνεξαιρέτως λείπει ἡ ταπείνωση καὶ γι’ αὐτὸ ἡ ἀλαζονία, ἡ ἔπαρση καὶ ὁ ἐγωϊσμός, μᾶς πνίγουν καθημερινά. Βλέπουμε τὸν ἑαυτό μας ὑψηλότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Θέλουμε τὸν ἑαυτό μας πλουσιώτερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Ἀγωνιζόμαστε νύχτα-μέρα νὰ κερδίσουμε πράγματα φθαρτά. Δὲν αἰσθανόμαστε τοὺς διπλανούς μας ὡς ἀδελφούς, γι’ αὐτὸ βιώνουμε τὸ ἄγχος καὶ τὴν κατάθλιψη. Ἄγχος σημαίνει ἀπιστία στὸ Θεὸ καὶ κατάθλιψη σημαίνει ἀπομόνωση ἀπὸ τὸν κόσμο. Κι αὐτὰ δὲν φεύγουν ἀπὸ τὴ ζωή του συγχρόνου ἀνθρώπου οὔτε μὲ στολισμούς, οὔτε μὲ λαμπάκια στὰ δένδρα. Φεύγουν μὲ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή μας καὶ τὴ Γέννησή Του μέσα μας.

Ὅσοι σὲ λίγο θὰ κοινωνήσετε, μονιασμένοι μεταξύ σας καὶ συγχωρεμένοι ἀπὸ τὸ Θεό, ἐξομολογημένοι καὶ ταπεινόφρονες, ἐσεῖς θὰ καταλάβετε γιατὶ ἡ Ἐκκλησία μᾶς λέει: «Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου αὐτὸς ποὺ στὴ χούφτα Του κρατάει τὴν Κτίση». Ἐσεῖς θὰ βιώσετε ὅτι, τὸ «νῦν» τῆς Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή μας, εἶναι ταυτόχρονα «ἀεί» καὶ κατακλύζει τοὺς αἰῶνες.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί˙

Ὁ Θεὸς δὲν ζητεῖ ἀπὸ ἐμᾶς, τίποτε ἄλλο, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ταπείνωση, γιὰ νὰ μᾶς θεραπεύσει ἀπὸ τὴν τραγωδία στὴν ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ ἡ ἀλαζονία, τὴν ὁποία ὅλοι ἔχουμε μέσα μας. Ὁ Θεὸς δὲν θέλει τίποτε περισσότερο παρὰ τὴν ταπεινή μας καρδιὰ γιὰ νὰ γεννηθεῖ μέσα σ’ αὐτὴν ὅπως στὴ φάτνη. Καὶ τὴν ταπεινὴ αὐτὴ καρδιὰ μπορεῖ νὰ τὴν προσφέρει ὁ καθένας ἂν τὸ θελήσει. Ἂν τὴν παραχωρήσει ὡς κατάλυμα. Ἂν ἀπομακρύνει τὰ ζωώδη πάθη καὶ ἀνοίξει χῶρο γιὰ τὸ θεῖο Βρέφος. Ἂν συμπονέσει τὸν πονεμένο καὶ βοηθήσει τὸν ἀνήμπορο. Ἂν σεβαστεῖ τὸν συνάνθρωπο ὅταν ἐκεῖνος  ἔχει τὴν ἀνάγκη του. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μπορεῖ νὰ γιορτάσει ὁ καθένας μας ἀληθινά Χριστούγεννα μέσα του. Διαφορετικά, οἱ ἡμέρες θὰ περάσουν καὶ μιὰ πικρία ἀνεκπλήρωτου στόχου θὰ μείνει στὴν ψυχή μας νὰ γυρεύει λαμπάκια καὶ φάτνες γιὰ νὰ γιορτάσει χωρὶς Χριστό.

Εὔχομαι σὲ ὅλους σας νὰ ζήσετε αὐτὰ τὰ Χριστούγεννα μὲ τὸ Χριστὸ γεννημένο στὴν καρδιά σας νὰ ἀναγεννᾶ ὅλο τὸ «εἶναι» σας. Παρακαλῶ εὐχηθεῖτε τὸ ἴδιο καὶ στὸ Ἐπίσκοπό σας.

Νὰ ζήσετε ἀδελφοί μου ἀγαπητοί

Εὐχέτης

Ο
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
✥ Ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως ΑΝΘΙΜΟΣ